تعداد تن تولید کافی نیست
کارخانه ممکن است تولید اسمی بالایی داشته باشد اما به دلیل توقف‌های پرهزینه، ضایعات فرآیندی، مصرف انرژی بالا یا فروش محصول خارج از استاندارد، از نظر اقتصادی عملکرد مطلوبی نداشته باشد. مدیریت عملیاتی باید مجموعه‌ای از شاخص‌های متوازن را دنبال کند.
۱. نرخ دسترس‌پذیری تجهیزات
ساعات آماده‌به‌کار واقعی نسبت به برنامه تولید، همراه با دسته‌بندی دلایل توقف، تصویر بهتری از وضعیت تولید ارائه می‌دهد. توقف ناشی از تعمیرات، کمبود مواد اولیه و محدودیت برق باید جداگانه گزارش شوند؛ زیرا راهکار هرکدام متفاوت است.
۲. بازده فلز و ۳. مصرف انرژی ویژه
بازده فلز، نسبت خروجی فلزی پذیرفته‌شده به ورودی فلزی واجد شرایط را بررسی می‌کند؛ تعریف دقیق باید در کارخانه ثابت باشد. مصرف ویژه انرژی نیز بهتر است بر مبنای هر تن خروجی پذیرفته‌شده محاسبه شود، نه فقط ساعات روشن‌بودن تجهیزات. مقایسه بین کارخانه‌ها بدون یکسان‌سازی مرز اندازه‌گیری می‌تواند گمراه‌کننده باشد.
۴. نرخ عدم انطباق کیفیت و ۵. شاخص ایمنی
درصد محصولات مردود یا نیازمند اصلاح، همراه با نوع علت، باید در داشبورد باشد. برای ایمنی نیز ثبت رویدادها و شبه‌حادثه‌ها همراه با اقدامات اصلاحی مهم است. هدف صرفاً پایین‌بودن تعداد گزارش نیست؛ کیفیت گزارش‌دهی و پیشگیری اهمیت دارد.
۶. پوشش موجودی مواد اولیه
با بررسی موجودی قابل مصرف در برابر برنامه ذوب می‌توان خطر توقف به‌دلیل کمبود بار را زودتر شناسایی کرد. کیفیت موجودی، ترکیب گریدها و زمان تأمین نیز باید کنار وزن کل ثبت شود.
۷. چرخه نقدینگی عملیاتی
دوره پرداخت به تأمین‌کنندگان، زمان وصول مطالبات و میزان سرمایه قفل‌شده در موجودی، پایداری مالی زنجیره تولید را نشان می‌دهند. خرید ارزان اما بی‌کیفیت می‌تواند روی هزینه تولید و نیاز به سرمایه در گردش اثر منفی بگذارد.
چطور شروع کنیم؟
برای هر شاخص مالک داده، تعریف یکسان، دوره ثبت و اقدام اصلاحی مشخص کنید. داشبوردی با هفت شاخص معتبر از گزارش مفصل با ده‌ها عدد متناقض مفیدتر است.
